ვილოცოთ მართლმადიდებელთა ერთიანობისათვის!

 ყველა ჯანსაღი ძალა – ასეთი კი ქართულ მართლმადიდებელ ეკლესიაში უმრავლესობაა – სოლიდარულია პატრიარქ ილია მეორესთან, რომელმაც გასული წლის ბოლოს რუს ჟურნალისტთან საუბარში განაცხადა, რომ ლოცულობს რუსეთისათვის. მართლაც, როგორი მართლმადიდებლები ვიქნებით, თუკი ერთმანეთისათვის და მართლმადიდებლების ერთიანობისთვის არ ვილოცებთ?

   ამონარიდი მეუფე სპირიდონის (აბულაძე) – სხალთის ეპისკოპოსის, ამასწინანდელი ქადაგებიდან:

„მოგეხსენებათ, რომ რუსეთი დაიწყო კიევიდან. თავიდან იყო კიევის რუსეთი და შემდეგ როცა გამრავლდა ეს ერი, ზოგი წავიდა ჩრდილოეთით, ზოგი ჩრდილო დასავლეთით, ზოგი – ბელორუსიაში. მაგრამ ეს ერთი ხალხია. არის მოსკოვის რუსეთი „ბალშაია რასსია“, არის „ბელაია რასსია“, ბელორუსია და არის „მალაია რასსია“, რომელსაც ერქვა კიევის ოლქები. ეს ესე იყო ყოველთვის, ერთი ხალხი და ერთი ერი.

ამდენად, ძალიან გულსატკენია ის, რომ გარკვეული ძალების, მესამე ძალების წაქეზების და არამართლმადიდებლების ძალიან დიდი მზაკვრობით, მოხდა ძმათა შორის სისხლის ღვრა და შევევედროთ უფალს, რომ კიევ-პეჩორის მამების ლოცვით, ყველაფერი მოგვარდეს. თქვენ ალბათ წაგიკითხავთ წიგნი „რუსეთი მეორედ მოსვლის წინ“ – ეს წიგნი სისტემატიზირებულია დაახლოებით 30 წლის უკან და საოცარის ის არის, რომ ამ წიგნში განხილულია ზუსტად ის მოვლენები, რომელიც დღეს ხდება. ნაწინასწარმეტყველებია ის მოვლენები, რაც დღეს ხდება უკრაინაში და საოცარი რამე წერია იქ და წერია, რომ კიევ-პეჩორის მამების ლოცვით გააერთიანებს რუსული ტომის სლავებს – უკრაინას, ბელორუსიას და რუსეთს.

ეს იქნება ძალიან დიდი სახელმწიფო, ერთი ძლიერი მმართველობის ქვეშ, ისეთი ძლიერი სახერლმწიფო, რომ თვით ანტიქრისტესაც შეეშინდება მისიო. და ისინი შექმნიან ერთ ძლიერ მართლმადიდებლურ სახელმწიფოს, რომელსაც ეყოლება მირონცხებული მეფე. რა თქმა უნდა, ჩვენ ამისთვის უნდა ვილოცოთ“.

ვილოცოთ მართლმადიდებელთა ერთიანობისათვის!

უკრაინელი ცრუპატრიარქისა და ქართველი მასხარების შესახებ

                                                    აუცილებელი განმარტება მედიისათვის

   რამდენიმე დღის წინ ქართულ მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ თითქოს უკრაინის პატრიარქმა ფილარეტმა უკრაინაში მებრძოლი ქართველები დააჯილდოვა. ღონისძიებას დასწრებიან მ. სააკაშვილი და უკრაინაში გახიზნული ნაცმოძრაობის სხვა წარმომადგენლები. ბუნებრივია, რელიგიურ საკითხებში გაურკვეველი მკითხველი ასეთ ცნობას კრიტიკის გარეშე იღებს და ფილარეტს, რამდენადაც მას მედია „პატრიარქს“ უწოდებს, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის საჭეთმპყრობელად მიიჩნევს, რომელიც ქართველ მებრძოლებთან ერთად დამნაშავე ექსპრეზიდენტსა და მის ბანდას პატივს მიაგებს.

  სინამდვილეში, ყოფილი მღვდელთმთავარი ფილარეტ დენისენკო თვითმარქვია პატრიარქია, რომელსაც მოსკოვის საპატრიარქოს მიერ ხარისხი აყრილი აქვს და რომელიც ანათემაზე არის გადაცემული. თვითგამოცხადებული „კიევის საპატრიარქო“, რომელსაც ფილარეტი მეთაურობს, კანონიკურად არც არსებობს, ანუ არც ერთი ადგილობრივი მართლმადიდებლური ეკლესია მას არ აღიარებს (გარდა ქართული მედიისა, სააკაშვილისა და მისი მიმდევრებისა). აქედან გამომდინარე, ვინც ფილარეტის დაჯგუფების თანამოზიარე გახდა, ის თავისთავად ოფიციალური მართლმადიდებელი ეკლესიის მიმართ განხეთქილებაში იმყოფება.

   ნაცების სქიზმატიკოსობა რა გასაკვირია, მაგრამ ფილარეტის ჯილდოებით გახარებულმა მოხალისე ქართველებმა თუ იციან, ვისგან იღებენ პატივს? ჩემთვის, მაგალითად, ამ ფაქტის შემდეგ ნათელი გახდა, რომ ამ მებრძოლებისთვის დამნაშავე სააკაშვილის გვედრით დგომა და ერთმორწმუნე რუსთა სიძულვილი უფრო მეტად განსაზღვრავს მათ მისწრაფებებს, ვიდრე სამშობლოს ინტერესები, რომელსაც, მათი ტრაფარეტული განმარტებით, უკრაინაში ბრძოლით იცავენ. რა უბედური ერი ვართ! ადამიანები აბსურდის თეატრში თავს მართლა სწირავენ! ოდნავ მაინც რომ მჯეროდეს, ამ მოხალისეებს საქმიანი მსჯელობა დაფიქრების სურვილს აღუძრავდა, მწვავე შეფასებებსაც არ მოვერიდებოდით, მაგრამ სჯობს, ჩვენს მთავარ თემას დავუბრუნდეთ და რუსეთ-უკრაინის მღვდელთმთავართა მიერ გამოთქმული მოსაზრებები გადმოვცეთ, რომელთაც ყოველი მართლმადიდებელი ქრისტიანი, როგორც წევრი ერთი ეკლესიისა, უნდა ითვალისწინებდეს.

   უკრაინელებს ახსოვთ, რომ ყოფილი ეგზარქოსი, კიევის მიტროპოლიტი ფილარეტი ადრე ყოველთვის ვრცლად და ლამაზად საუბრობდა იმაზე, რომ არავითარი გაყოფა არ შეიძლება მოხდეს და ავტოკეფალიის მოთხოვნა სქიზმატიკოსების მოგონილია. მაგრამ მას შემდეგ, რაც რუსეთის პატრიარქად სხვა აირჩიეს, იგი განაწყენდა; თავისი სამწყსოს სუსტი მხარეები გამოიყენა და ე. წ. კიევის საპატრიარქო შექმნა. მიუხედავად ამისა, უკრაინის ეკლესია  რუსეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიასთან კანონიკურ ერთობას ინარჩუნებს არა პოლიტიკური მიზნებისა და «მოსკოვის აგენტობის» გამო, არამედ იმიტომ, რომ ერთიანობით სიძნელეები უფრო ადვილად გადალახონ და ისედაც დაძაბული პოლიტიკური მდგომარეობის გართულებას არ შეუწყონ ხელი.

   რუსებსაც და უკრაინელებსაც საერთო ისტორია აქვთ, ისინი ერთ ემბაზში მოინათლნენ, ერთსა და იმავე წმინდანებს ევედრებიან. მიუხედავად იმისა, რომ უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია ნაწილია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისა, იგი იმდენად ფართო ავტონომიას ფლობს, რომ დამოუკიდებელი მმართველობის სრული უფლება აქვს მინიჭებული. მას ჰყავს თავისი საჭეთმპყრობელი, თავისი სინოდი და აქვს ყველა აუცილებელი პირობა იმ გადაწყვეტილებათა მისაღებად, რომელიც არსებული სახელმწიფოს საზღვრებში მას ესაჭიროება. ამიტომ რაღაც უფრო მეტის მიღების პრეტენზია და ცალკე გამოყოფის უსაფუძვლო სურვილი უკრაინის ეკლესიას არასოდეს გასჩენია.

   ფილარეტის მიერ გამოწვეული განხეთქილება თავიდანვე პოლიტიკურ პროექტს წარმოადგენდა და უკრაინელი და რუსი ხალხების გაყოფისკენ იყო მიმართული. ოცი წლის წინ ამოქმედებული გეგმის მიხედვით, ჯერ ხალხი აღმსარებლობის პრინციპით დაყვეს, შემდეგ შეეცადნენ ენობრივი და პოლიტიკური პრინციპების გამოყენებას, ახლა კი ამ გათიშულობამ უკრაინა სამოქალაქო დაპირისპირებამდე მიიყვანა, რომელსაც მსხვერპლად მშვიდობიანი მოსახლეობა ეწირება.

   მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიას ამ კონფლიქტში რომელიმე მხარე არ უჭირავს, განსხვავებით ქართველი მებრძოლებისა და კათოლიკე მღვდლებისაგან, რომლებიც ჯვრებით ხელში მაიდანზე შეკრებილ მოქალაქეებს «ბერკუტის» შტურმისაკენ მოუწოდებდნენ. უკრაინელები მათ საქციელს არც გაუკვირვებია, რადგან წლების განმავლობაში ისინი ხედავდნენ, რომ პარტია «თავისუფლების» წინამძღვრობით მოსკოვის საპატრიარქოსთვის ჩამორთმეული ტაძრები შემდეგ სქიზმატიკოსებს ან კათოლიკეებს გადაეცემოდა.

   მიტროპოლიტ ილარიონის (ალფეევი) სამართლიანი შენიშვნით, პარადოქსია, რომ უკრაინის მასობრივი საინფორმაციო საშუალებები უკრაინის ბერძნულ-კათოლიკურ ეკლესიას, რომლის მეთაური რომში იმყოფება, უკრაინის ნაციონალურ ეკლესიად წარმოაჩენს, ხოლო მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიას, რომელიც უკრაინის მართლმადიდებელ მორწმუნეთა უდიდეს ნაწილს აერთიანებს, მოსკოვის მიერ მართულ ეკლესიას უწოდებს. მაშასადამე, რომიდან შეიძლება ეკლესიის მართვა, ხოლო მოსკოვიდან – არა. მით უმეტეს, რომ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია ფაქტობრივად სრულიად დამოუკიდებელია, როგორც ფინანსური, ისე ადმინისტრაციული თვალსაზრისით. შენარჩუნებულია მხოლოდ ლოცვითი კავშირი. ერთადერთი წესი, რომელიც ადგილობრივი ეკლესიის სულიერ ერთობას ადასტურებს, ისაა, რომ უკრაინის ეპისკოპატის მიერ არჩეულ კიევის უნეტარეს მიტროპოლიტს მოსკოვის პატრიარქი ამტკიცებს.

   ეს ერთობა მეტად ძვირფასია ორივე მონათესავე ერისათვის. ათასი წლის წინ ისინი ერთიანი რუსეთის შვილები იყვნენ და ქრისტეს ნათელსაც მაშინ ეზიარნენ. ამ დროის განმავლობაში პოლიტიკური საზღვრები ბევრჯერ შეიცვალა, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ეკლესიაც საზღვრების შესაბამისად უნდა შეიცვალოს. მართლმადიდებელი ეკლესია ამ პრინციპს რომ გამოდევნებოდა, მაშინ, მაგალითად, აფრიკაში ალექსანდრიის საპატრიარქო 54 ჯუჯა ეკლესიად დაიყოფოდა, ხოლო ანტიოქიის საპატრიარქო, რომელიც სირიისა და ლიბანის მორწმუნეებს აერთიანებს, ორად იქნებოდა გაყოფილი.

   სამწუხაროდ, რთული პოლიტიკური ვითარებით სქიზმატიკოსები ყოველთვის სარგებლობენ. რუსეთის პატრიარქის, უწმიდესი კირილეს განცხადებით, მარტო მიმდინარე წელს ფილარეტის მიმდევრებმა ვინიცის, ტერნოპოლის, ლვოვის და სხვა ოლქებში 18 ტაძარი მიიტაცეს. მიუხედავად ყველაფრისა, რუსეთის საპატრიარქო შეიარაღებულ დაპირისპირებულთა რომელიმე მხარის მოქმედებას პოლიტიკურ შეფასებას არ აძლევს და მოწინააღმდეგეებს მშვიდობისკენ მოუწოდებს.

    ამრიგად, განხილული საკითხის მნიშვნელობიდან გამომდინარე, ზემოთ აღნიშნული ინფორმაციის გამავრცელებელი ყველა მედია-საშუალება ვალდებულია, საზოგადოების შეცდომაში შეყვანის გამო ბოდიში მოიხადოს და, მომავალში დილეტანტიზმისგან თავის დაღწევის მიზნით, ინფორმაცია მექანიკურად აღარ გაავრცელოს.

 

   გრიგოლ რუხაძე

–ჟურნალ „სამი საუნჯის“ მთ. რედაქტორი–

უკრაინელი ცრუპატრიარქისა და ქართველი მასხარების შესახებ

აშშ საქართველოში ქაოსის მზადებას იწყებს

 უახლოეს ხანში, შესაძლებელია, რომ საქართველოში პოლიტიკური ქაოსი წარმოიშვას. ამას მიანიშნებს იური ვაზაგაშვილზე განხორციელებული ტერორისტული აქტის ცხელ კვალზე გახსნის ჩაშლა. მეტიც, ვაზაგაშვილის ლიკვიდაციას დღემდე არ აქვს მინიჭებული ტერაქტის კვალიფიკაცია და მისი ფსევდოგამოძიება მიმდინარეობს ჩვეულებრივი მკვლელობის მუხლით.

   ყოველივე ეს მკვეთრად ამძაფრებს სურათს და ამას ემზარ კვიციანის ნაგვიანევი გათავისუფლებაც ვერ გადაფარავს (კვიციანის დროული გათავისუფლების პოლიტიკურ მნიშვნელობაზე, ადამიანურთან ერთად, ხელისუფლებას იმთავითვე ვაფრთხილებდით!).

   ნაცვლად იმისა, რომ იური ვაზაგაშვილზე განხორციელებული მუხანათური და ცინიკური ტერაქტი ხელისუფლებისთვის გამოფხიზლების ნიშანი ყოფილიყო, ივანიშვილი–ღარიბაშვილის რეაქცია უსუსტესი აღმოჩნდა. მეტიც, ივანიშვილის მიერ დაწუნებულ „ენჯეოშნიკებს“ მათი მბრძანებელი, ამერიკის ელჩი რიჩარდ ნორლანდი გამოესარჩლა. ნორლანდის საჯარო განცხადება არ უნდა მივაწეროთ დიპლომატიურ ხარვეზს, ეს სავსებით გამიზნულად მოხდა. ბიძინა ივანიშვილს მიუთითეს, რომ იგი „ჭკუით“ იყოს.

  ამის პარალელურად, ამერიკულმა „რადიო თავისუფლებამ“ დამახინჯებით გაავრცელა საგარეო საქმეთა მინისტრის, თ. ბერუჩაშვილის ინტერვიუ, თითქოს საქართველო რუსეთთან სავაჭრო–ეკონომიკურ საკითხებზე დიალოგის შეწყვეტას აპირებს.  ხომ ბავშვისთვისაც  გასაგებია, რომ ამჟამინდელ უმძიმეს სოციალურ–ეკონომიკურ ვითარებაში ერთადერთი რეალური არჩევანი რუსული ბაზარია. უკვე ორი წელია, გახსნილი რუსული ბაზრის წყალობით სოფლის მეურნეებმა სული მოითქვეს, ყურძენს და ციტრუსებს ნორმალური ფასი დაედო. ესეც რომ არ მომხდარიყო, სოციალურ აფეთქებას მთავრობა თავს ვერ აარიდებდა.

  შესაბამისად, ბერუჩაშვილს რომ ასეთი განცხადება გაეკეთებინა, იგი საქართველოს ეკონომიკის დანგრევისკენ მოწოდება იქნებოდა (რუსეთთან სავაჭრო–ეკონომიკურ საკითხებზე მოლაპარაკებების შეჩერება სხვაგვარად ვერ შეფასდება!). „რადიო თავისუფლების“ საშუალებით მოხდა საკითხის ზონდირება და ქართულ–რუსული ურთიერთობების კიდევ უფრო დამძიმების მცდელობა. ქალბატონმა მინისტრმა კი უარყო ინტერვიუს ეს პასაჟი, მაგრამ საერთოდ მიუღებელია, როდესაც მინისტრი მთელი ერთი კვირის განმავლობაში იმყოფება ამერიკაში, ეს მიუთითებს იმაზე, რომ ქალბატონი მინისტრის სერიოზული „დამუშავება“ მიდის.  ყოველ შემთხვევაში, მსოფლიოს არც ერთ სუვერენულ სახელმწიფოში არ ხდება ისე, რომ მთავრობის წევრი, ხანგრძლივი დროით გადაიხვეწოს რომელიმე ერთ კონკრეტულ უცხო სახელმწიფოში. ეს მარტო საქართველოს დიპლომატიურ პრაქტიკაშია მიღებული.

  გამომდინარე ყოველივე აქედან, ის, რაც ახლა ხდება, არის შეერთებული შტატების მიზანმიმართული პოლიტიკა. საქართველოს არ აძლევენ საშუალებას, იმოქმედოს საკუთარი ინტერესებით, საქართველო თავიდან ბოლომდე ამერიკის მონა უნდა იყოს. „ნატოს სასწავლო ცენტრის“ უახლოეს დროში გახსნაც ამ მიზანს ემსახურება.

   სამწუხაროდ, რუსეთის ხელისუფლება ამ ყველაფერში ვერ გარკვეულა და პროცესები დინებაზე აქვს მიშვებული. საჭიროა, ისევ ქართული საზოგადოება გამოფხიზლდეს და აიძულოს ხელისუფლება, განახორციელოს ყბადაღებული პროქართული კურსი. სწორედ ამ პათოსით უნდა შეიკრიბოს იური ვაზაგაშვილის ლიკვიდაციით აღშფოთებული ქართველობა. ერთი ტერაქტის გამოძიების მოთხოვნა საქმეს ვერ უშველის!

 

გულბაათ რცხილაძე

აშშ საქართველოში ქაოსის მზადებას იწყებს

პოროშენკოს ფავორიტ „ნაცებს“ საქართველოში საბუთებს არ აძლევენ

 ევრაზიის ინსტიტუტისათვის ცნობილი გახდა, რომ კიევის რეჟიმის სამსახურში ჩამდგარი „ნაცები“ პრობლემას აწყდებიან საქართველოში ნასამართლეობის ცნობის მიღებასთან დაკავშირებით. ჩვენთვის სულ მცირე, 2 ასეთი შემთხვევა არის დანამდვილებით ცნობილი. მათ ეს ცნობა ფორმალობისათვის სჭირდებათ, რათა მიიღონ უკრაინის მოქალაქეობა და დაიკავონ შესაბამისი თანამდებობები.

   მიგვაჩნია, რომ ხელისუფლების მხრიდან ეს არის კანონდარღვევა და თან, რაც მთავარია, პოლიტიკურად გაუმართლებელი ნაბიჯი. პირიქით, ხელისუფლება უნდა ეცადოს, რომ რაც შეიძლება მეტი „ნაცი“ მოშორდეს საქართველოს და გადაბარგდეს ყოვლად უპერსპექტივო უკრაინაში, რომლის ფონზე თვით საქართველოც კი უფრო მიმზიდველ ქვეყნად ჩანს.

   მას შემდეგ, რაც „ნაცები“ უკრაინის მოქალაქეობას მიიღებენ, ისინი ქართული კანონმდებლობის თანახმად, ავტომატურად კარგავენ საქართველოს მოქალაქეობას. ხელისუფლებას მიეცემა შესაძლებლობა, რომ ანტისახელმწიფოებრივ ელემენტებს აღარ დაუბრუნოს მოქალაქეობა და საერთოდ აღარ შემოუშვას ისინი საქართველოს ტერიტორიაზე. 

პოროშენკოს ფავორიტ „ნაცებს“ საქართველოში საბუთებს არ აძლევენ

„ებდოებს“ აღარც ხუმრობა ესმით და აღარც სიტყვის თავისუფლება ახსოვთ

ქვემოთ ორი კარიკატურაა წარმოდგენილი. პირველი - აწ უკვე სახელგანთქმული „შარლი ებდოს“ 2013 წლის ივლისის ორიგინალური გარეკანია, რომელზეც გამოსახული წვეროსანი კაცი ეგვიპტელ მუსლიმს განასახიერებს. მუსლიმი ამაოდ ცდილობს, ტყვიებისგან თავი ყურანის საშუალებით დაიცვას. სურათს კი შემდეგი კომენტარი ახლავს: „ყურანი ნაგავია. იგი ტყვიებს ვერ აკავებს“.

  აი ასეთი იყო „შარლი ებდოს“ იუმორი, სარკაზმი, თუ რაც გნებავთ, ის დაარქვით, ეგვიპტეში დემონსტრანტების დახვრეტასთან დაკავშირებით.

   მეორე კარიკატურა უკვე აღარ არის „შარლი ებდო“, თუმცა სავსებით განზრახ არის შედგენილი „ებდოს“ სტილში, რათა ამ სატირულ ჟურნალთან აღძრას ასოციაცია. წვეროსანი ეგვიპტელის ნაცვლად კი ამა წლის 7 იანვარს „შარლი ებდოს“ დახვრეტილი რედაქტორი, სტეფან შარბონიეა გამოსახული. შარბონიეს თავისი ჟურნალი უჭირავს ხელში, რომლის საშუალებითაც, ამაოდ ცდილობს, თავი დაიცვას ტყვიებისაგან. თანმხლები კომენტარი: „შარლი ებდო ნაგავია. იგი ტყვიებს ვერ აკავებს“.

   ეს მეორე კარიკატურა თავის „ფეისბუკ-გვერდზე“ საფრანგეთის ერთმა 16 წლის მოქალაქემ გააზიარა, რის გამოც იგი პოლიციამ დააკავა. დიახ, დააკავა, კანონის საფუძველზე, რომელიც სულ რაღაც ორიოდ თვის წინ შევიდა ძალაში და მიზნად ისახავს, დასაჯოს ყველა, ვინც ეჭვმიტანილ იქნება „ტერორიზმისკენ მოწოდებასა და ტერორიზმის გაფეტიშებაში“. 16 წლის ყმაწვილის მიერ გაზიარებული ეს კარიკატურა, რომლის ავტორი დადგენილი არ არის, სწორედ ამგვარად იქნა ინტერპრეტირებული პოლიციის მიერ.

   ასეთ მიდგომას „ემნესტი ინტერნეშენელი“ აკრიტიკებს, მაგრამ ეს საფრანგეთში „შარლი ებდოს“ უპატივცემულობის გამო რეპრესიული ქმედებების ერთეული შემთხვევა არ არის. დაფიქსირებულია ორ ათეულამდე დაკავების შემთხვევა და სწრაფი განაჩენის გამოტანაც. ასე მაგალითად, ქალაქ ლილში სკოლის მოსწავლეების წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა „ტერორიზმის უწყინრად წარმოჩენის“ ბრალდებით, როდესაც მათ უარი განაცხადეს, ტერაქტის შედეგად დაღუპული „შარლი ებდოს“ თანამშრომლებისთვის წუთიერი დუმილით მიეგოთ პატივი. პარიზში ერთ სულით ავადმყოფ კაცს 3 წელი პატიმრობა მიუსაჯეს, რადგან მან პოლიციელებს უთხრა: „ფრანგმა ღორიჭამიებმა მიიღეს, რაც დაიმსახურეს“. 210 საათი სოციალურად სასარგებლო სამუშაოსი მიუსაჯეს 18 წლის ბორდოელს, რომელმაც ასევე მოიწონა ტერაქტი, პოლიციელების გასაგონად.

   ცნობისათვის: ზემოთ ნახსენები კანონი „ფეისბუკზე“ „არასწორი“ პუბლიკაციისათვის შესაძლებელს ხდის 7-წლიან თავისუფლების აღკვეთის ან 100-ათას-ევროიანი ჯარიმის შეფარდებას.

                                                                     

„პოლიტფორუმი“,

დაწვრილებით იხ.: "Telepolis"

„ებდოებს“ აღარც ხუმრობა ესმით და აღარც სიტყვის თავისუფლება ახსოვთ

ზაქარია ქუცნაშვილი "ნაციონალების" მხარდამჭერი გახდა

სწორედ ეს დასკვნა კეთდება "ქართული ოცნების" დეპუტატის ზ. ქუცნაშვილის მოკლე ინტერვიუს წაკითხვისას, რომელიც მან სააგენტო "ასოშიეიტედ პრესს" დონეცკის და ლუგანსკის რესპუბლიკის წინააღმდეგ ბრძოლაში დაღუპული მეორე ქართველის გადმოსვენებასთან დაკავშირებით მისცა. ციტატა:

"It is a huge pain to lose each Georgian, but I do understand Georgian patriots who are fighting against our enemies everywhere"

"ნებისმიერი ქართველის დაკარგვა დიდი ტკივილია, მაგრამ მე მესმის ქართველი პატრიოტებისა, რომლებიც ჩვენს მტრებს ყველგან ებრძვიან".

  საინტერესოა, რა დაუშავა ქუცნაშვილს დონეცკის მოსახლეობამ, როდის მერე გახდა ეს ხალხი ჩვენი "მტერი". ხოლო თუკი იგი რუსეთს გულისხმობს, მაშინ რატომ განსხვავდება მისი გამონათქვამი ასე მკვეთრად "ქართული ოცნების" ლიდერების გამონათქვამებისაგან?! შესაბამისად, ქუცნაშვილი მთლიანად "ნაციონალების" რიტორიკას იყენებს და ფაქტობრივად "ნაცების" მხარდამჭერი გამხდარა. 

   ჩვენი შეფასება: ქუცნაშვილი, გარდა იმისა, რომ მშიშარაა, მას პოლიტიკური სიმწიფეც აკლია. ხალხი დღეს იური ვაზაგაშვილის ვერაგული ტერაქტით არის აღშფოთებული და იგი ამაზე კრინტს არ ძრავს უცხოურ სააგენტოსთან. ნაცვლად ამისა, იგი "ნაციონალებს" ელაქუცება. არ გვგონია, რომ ცალკეული "ცნობადი სახეების" ასეთი სიმხდალე და სიბრიყვე სიკეთეს მოუტანს "ქართულ ოცნებას".

 

"პოლიტფორუმი"

ზაქარია ქუცნაშვილი "ნაციონალების" მხარდამჭერი გახდა

მწარე პარიზული გამოცდილება საქართველოსთვის

 ისლამისტების მიერ Charlie Hebdo-ს რედაქციის დახვრეტამ ორი ძირეული პოლიტიკური მომენტი წარმოაჩინა: 

1. ევროპელებმა ათწლეულების მანძილზე ხელოვნურად შეიქმნეს პრობლემა, არ ეწინააღმდეგებოდნენ რა ისლამური სამყაროს იდეოლოგიურ და დემოგრაფიულ ექსპანსიას. ახლა კი ევროპა მხოლოდ ძირძველ ევროპელ ხალხებს აღარ ეკუთვნის, არამედ ალჟირელების, მაროკოელების, თურქების, ეგვიპტელების და სხვების საკუთრებაცაა. მათ თავიანთი საკუთარი წარმოდგენები აქვთ სიტყვის თავისუფლებაზე და მათთვის კონკრეტული შინაარსის შემცველია სიტყვები „ცოდვა“ და „ღვთის გმობა“.

 2. ქრისტიანულ რწმენას ზურგშექცეულმა ევროპელებმა ვერ აღიქვეს საფრთხე, რომელიც ისლამიზმიდან მომდინარეობდა. სეკულარიზებული ევროპა უუნარო აღმოჩნდა ისლამის რადიკალური მიმდევრების - ადამიანის უფლებების, პიროვნების უფლებების, სიტყვის თავისუფლების იდეალების მოწინააღმდეგეების „ინტეგრირებისა“ და, მით უმეტეს, ასიმილირებისათვის,

   ამიტომ, საქართველოს ე. წ. „ევროპული კურსის“ ფარგლებში გასათვალისწინებელია, რომ ევროპასთან პოლიტიკურ დაახლოებასთან ერთად, ჩვენ ვუახლოვდებით სეკულარული ყველაფრის ნებადართულობისა და აგრეთვე ისლამიზმის პრობლემას. სხვაგვარად რომ ითქვას, ჩვენ უნდა შევეგუოთ, რომ სიტყვის თავისუფლების სახით, დასაშვები იქნება როგორც მართლმადიდებლების, ისე სხვა მორწმუნეების რელიგიური გრძნობების დაცინვა და (ან) პირიქით, იძულებულნი უნდა ვიყოთ, გვეშინოდეს ისლამისტებისა, რომ მათ უნებურად არ ვაწყენინოთ რამე. სავარაუდოდ, საქართველოსთვის მიუღებელია ორივე ეს ვარიანტი.

    როგორ შეიძლება საკუთარი ფუნდამენტური ინტერესების დაცვა ზემოთ ნახსენები „ევროპული კურსის“ ფარგლებში და საერთოდ შესაძლებელია ეს თუ არა, ცალკე საკითხია, მაგრამ მოცემულ ეტაპზე ჩვენთვის მნიშვნელოვანია:

1) პატივით მოვექცეთ მუსლიმანების და ყველა ტრადიციული კონფესიების წარმომადგენელთა გრძნობებს,

2) ამის პარალელურად არ დავუშვათ გარედან ისლამისტური პროპაგანდის შემოღწევა მუსლიმანებით დასახლებულ რეგიონებში - აჭარაში, ქვემო ქართლსა და პანკისის ხეობაში. ბუნებრივია, ახალი მეჩეთებისა და მინარეთების აშენება უნდა გამოირიცხოს, ხოლო უკვე არსებულებს სახელმწიფომ უნდა აღმოუჩინოს მხარდაჭერა, უცხოური ჩარევის გარეშე.

მწარე პარიზული გამოცდილება საქართველოსთვის