ჯარის გარეშე დარჩენილი საქართველო

 თბილისის წყალდიდობამ, დიდ უბედურებასთან ერთად, არა მარტო „მშენებელი“ სააკაშვილის რეჟიმის უბადრუკობა გამოავლინა, არამედ მთლიანად, ამჟამინდელი საქართველოს უსუსური მდგომარეობა. ირკვევა, რომ სამაშველო სამსახურებს არ გააჩნიათ მტაცებელი ცხოველების ცივილიზებული მეთოდებით გაუვნებელყოფლობის გამოცდილება და საშუალებები, ან, უბრალოდ, იარაღი ვიღაც უპასუხისმგებლო პირების ხელშია. ტრაგედიის დღესვე რომ არ მოეხდინათ ზოოპარკიდან გაქცეული ვეფხვის ცეცხლსასროლი იარაღით დაჭრა, მისი მოკვლის მიზნით (ამ დროს კი ვეფხვი თურმე გადარჩა, მაგრამ ვინაიდან იგი არშემდგარ „სნაიეპერებს“ მკვდარი ეგონათ, „გვამს“ ყურადღება აღარ მიაქციეს და იგი უტილიზაციის ნაცვლად დასალპობად დატოვეს), არ მოხდებოდა რამდენიმე დღის შემდეგ „გაცოცხლებული“ ვეფხვის მიერ სრულიად უდანაშაულო ადამიანზე „შურისძიება“. ვეფხვი რომ დაეძინებინათ, აღარავინ იფიქრებდა, რომ იგი „მკვდარია“ და მას უსაფრთხო ადგილზე გადაიყვანდნენ.

   ახლა ყველა, ვისაც არ ეზარება, მარჩიელობს მდინარე ვერეს ხეობის მომავალზე. ახლაღა გამოჩნდნენ „სპეციალისტები“ და ბრძნული სახის გამომეტყველებით მოძღვრავენ საზოგადოებას. ისეთივე ბრძნული სახეებით, როგორებიც ჩვენს ქორფა პრემიერსა და მისი მთავრობის წევრებს აქვთ მიღებული. ეს ბიჭები ცდილობენ, თავიანთ სოლიდურობასა და კომპეტენტურობაში დაარწმუნონ ხალხი. ხალხსაც მეტი რა გზა აქვს, პირდაფჩენილი შესცქერის ამათ, იქნებ „ჩერეზ“ ირაკლი ბიძინამ რამე „გადმოაგდოს“. ბიძინა, როგორც ყოველთვის, ზედმიწევნით პრაგმატულად იქცევა - მუდმივ დაძაბულობაში ამყოფებს საზოგადოებას, რაღაც პოზიტიურის მოლოდინში, ნეგატიური მოვლენების ფონზე.  რუსეთის სახელგანთქმული სამაშველო სამსახურის მიერ ორჯერ შემოთავაზებული დახმარება ქართულმა მხარემ უპასუხოდ დატოვა და ასე, ბიძინას მოწყალების იმედად დარჩენილები, ვაგრძელებთ ათასგვარი სიბრიყვის მოსმენას ტელეეკრანიდან, მაგალითად, „ინსტრუქციას“, თუ რა უნდა ვიღონოთ, ქალაქის ქუჩებში მოსეირნე მტაცებელ ცხოველთან შეხვედრის შემთხვევაში.

   თუმცა მთავარი „აღმოჩენა“, რაც ამ დღეებში გავაკეთეთ, არის ის, რომ საქართველოს ჯარი მართლაც არ ჰყოლია. ტრაგედიის დღესვე, კვირას, გმირთა მოედანზე მისულმა პრეზიდენტმა მარგველაშვილმა განაცხადა, რომ იგი, როგორც „უმაღლესი მთავარსარდალი“ (რამდენად გროტესკულად ჟღერს ეს სიტყვები მეორე მსოფლიო ომში სტალინის მიერ მოპოვებული გამარჯვების 70-ე წელს, მაგრამ ეს იქით იყოს), ნებას რთავს საქართველოს შეიარაღებულ ძალებს, არმიას, მონაწილეობა მიიღონ სამაშველო და გამწმენდ სამუშაოებში. უნდა ითქვას, რომ ეს იყო პრინციპში ერთადერთი ლოგიკური და სწორი გადაწყვეტილება პრეზიდენტის მხრიდან. მაგრამ ამ დღეებში რატომღაც არ ჩანდა „მამალი“ ქალი  - თავდაცვის მინისტრი, თინა ხიდაშელი. თავდაცვის სამინისტროს ოფიციალური ვებ-გვერდი გვამცნობს, რომ ქალბატონი თინა 15 ივნისს „ავსტრიიდან საფრანგეთში გაემგზავრა“ და ლე ბურჟეს ავიაშოუს ათვალიერებს, გენშტაბის ხელმძღვანელ კაპანაძესთან ერთად (სამინისტროს საიტზე ქალაქი ლე ბურჟე რატომღაც „ლაბერჟე“-დ მოიხსენიება). საქართველოსთვის მინისტრმა მხოლოდ 18 ივნისს მოიცალა და თბილისის აეროპორტიდან იმ რამდენიმე ათეული მაშველის სანახავად გაემართა, რომლებიც საქართველოს „ჯარს“ განასახიერებენ თბილისის ქუჩებში. რეალურად კი, მთელი უმძიმესი სამუშაოები მოხალისე თბილისელებმა და თბილისის სტუმრებმა განახორციელეს - თვითორგანიზებით.

   ამიტომ ჩნდება კითხვა: ჰყავს კი ჯარი საქართველოს? ძალიან რომ გავერთეთ ავღანეთში „სამშვიდობო მისიით“, ვიცით, მაგრამ მაინც რომ დავსვათ ეს კითხვა, ძალიან არაპატრიოტები ვიქნებით?!  

 

გულბაათ რცხილაძე

ჯარის გარეშე დარჩენილი საქართველო

ბუნების სიყვარული სიხარბისა და არაპროფესიონალიზმის წინააღმდეგ

 თბილისის წყალდიდობის შედეგები მსოფლიო საინფორმაციო საშუალებების ყურადღების ცენტრში

ბუნების სიყვარული სიხარბისა და არაპროფესიონალიზმის წინააღმდეგ

ფსევდობაიკერები და მათი სპონსორები

როგორც ცნობილია, რუსეთიდან საქართველოში გამარჯვების დღესთან დაკავშირებით შემოსულ ბაიკერებს ზოგიერთი ქართველი ბაიკერი დაუპირისპირდა. მაგრამ, როგორც მოსალოდნელი იყო, ნამდვილ ქართველ ბაიკერებს ამ ავანტიურასთან არაფერი არ აკავშირებთ. ევრაზიის ინსტიტუტის პორტალმა „პოლიტფორუმი“ გამოარკვია, რომ ე. წ. ქართველი ბაიკერები იმართებოდნენ ყოფილი ხელისუფლების – „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ მომხრეების მიერ.

   კონკრეტულად: ქვემოთ, სურათზე, ასახულია ლაშა ბრეგვაძე, რომელიც „ნაციონალების“ მმართველობის დროს რუსთავის მე–17 საპყრობილის (ე. წ. „მეორე ზონა“) დირექტორად, უფრო ადრე კი ე. წ. მე–6 „კრიტის“ დირექტორად მუშაობდა. იგი არის პენიტენციარული სისტემის ყოფილი შეფის, ბაჩო ახალაიას ახლო მეგობარი. სანდო წყაროებიდან ცნობილი გახდა, რომ 2012 წელს ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, ლ. ბრეგვაძე გალახეს და დაამცირეს ყოფილმა პატიმრებმა (მეორე სურათი), რომლებსაც იგი სააკაშვილის რეჟიმის სულისკვეთებით ეპყრობოდა – სასტიკად.

   ბრეგვაძის ხელმძღვანელობით „ბაიკერების“ ყველა ქმედებას უკან სააკაშვილის რეჟიმის კიდევ ერთი სადისტი – ამირან მესხელი უდგას უკან, რომელიც ახლა კიევში ცხოვრობს. დაფინანსება „ბაიკერებისათვის“, სხვა ფსევდოსაზოგადოებრივ ორგანიზაციებთან ერთად, წამოვიდა ფონდიდან „იდენტობა“, რომელიც ასოცირებულია ე. წ. „ლგბტ“ საზოგადოებასთან. ამ ფონდის ადვოკატი ქეთევან არახამიაა – სიღნაღში რუსი ბაიკერებისადმი პროვოკაციის მომწყობი.

   ფსევდობაიკერების, „თავისუფალი ზონის“, ასევე საფეხბურთო ფანატების ნაწილისა და ნაციონალისტების სპონსორად, სხვათა შორის, მოგვევლინა ახალციხელი ბიზნესმენი არტურ ბალასანიანი.

   სხვადასხვა საორგანიზაციო საკითხს ასევე აგვარებდა ლერი გორგოძე – „კუდ“-ის ყოფილი განყოფილების უფროსი, რომელმაც გ. ტაბიძის ქუჩაზე გახსნა დროებითი ოფისი გაუქმებულ კაფე „კრუიზში“.

 

«Politforumi.com»

ლაშა ბრეგვაძე – მოტოციკლზე, საკუთარი ფოტო:

 

ყოფილი პატიმრების მიერ ნაცემი იგივე ბრეგვაძე (ფოტო ინტერნეტიდან):

ფსევდობაიკერები და მათი სპონსორები

გამარჯვების დღე – ქართველ პოლიტიკოსთა მოსაზრებები

 ევრაზიის ინსტიტუტის პორტალმა „პოლიტფორუმი“ ბლიცინტერვიუები ჩამოართვა ზოგიერთ ქართველ პოლიტიკოსს, მმართველი კოალიციის პარლამენტარების ჩათვლით. მათ მიეცათ შეკითხვები იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორ აფასებენ საქართველოსათვის 9 მაისის მნიშვნელობას, როგორი დამოკიდებულება აქვთ დიდი სამამულო ომის სწავლების ამჟამინდელი მდგომარეობისადმი სკოლებში და აგრეთვე, რას ფიქრობენ ქართულ-ოსური კონფლიქტის ზონიდან ახალგაზრდა დევნილებისათვის მოწყობილ სემინარზე, რომელიც სწორედ მეორე მსოფლიო ომის თემატიკას მოიცავდა.

 

გამარჯვების დღე – ქართველ პოლიტიკოსთა მოსაზრებები

ნარმანიას იძულებითი პატარა საცხრამაისო საჩუქარი თბილისს

 როგორც იქნა, თბილისის ერთ-ერთი ულამაზესი ხიდი – მარჯანიშვილის, ისევ ძველებურად ლამაზია. შეგახსენებთ: 2014 წლის აგვისტოში „ნაციონალების“ ვანდალებმა მოაჯირი რამდენიმე ადგილზე საქართველოსადმი არამეგობრულად განწყობილი სახელმწიფოს – უკრაინის დროშის ფერებში გადაღებეს. იმ უკრაინის დროშის ფერებში, რომელიც დამნაშავე სააკაშვილს იფარავს და საკუთარ ტერიტორიას უთმობს საქართველოში არეულობების მოსახდენად.

  პოლიციამ ვანდალები არ შეაჩერა და მას შემდეგ მარჯანიშვილის ხიდის მოაჯირის ნაწილი ასე საზიზღრად იყო გათხუპნული. ქალაქის მერი ნარმანია თავს არ იწუხებდა ხიდისათვის პირვანდელი სახის დასაბრუნებლად. ეს იმიტომ, რომ მას, სავარაუდოდ, „ნაცების“ რეაქციის ეშინოდა. თუმცა 8 მაისს მარჯანიშვილის ხიდი ქალაქს ისევ პირვანდელი სახით შეხვდა – მერიამ მცირე, მაგრამ მაინც კარგი საჩუქარი გაუკეთა ქალაქს მოახლოებული გამარჯვების დღის წინ. მაგრამ სამწუხარო ის არის, რომ ამ მცირე საჩუქარს „ნაცებისგან“ გაბეზრებული ხალხის მხრივ უცენზურო რეაგირება დასჭირდა. ყველაფერი ქვემოთ ნაჩვენები ფოტოების მიხედვით ხდება გასაგები, რომლებიც სოციალურ ქსელ „ფეისბუკზე“ გავრცელდა:

  1. „ნაციონალების“ ვანდალების მიერ მარჯანიშვილის ხიდის წაბილწვა – 2014 წ. აგვისტო2. ხალხის უხამსი პასუხი „ნაციონალებს“ – 2015 წ. 8 მაისის დილა                    3. მერიის სწრაფი რეაგირება: მარჯანიშვილის ხიდი ისევ ლამაზია – 2015 წ. 8 მაისის შუადღე
ნარმანიას იძულებითი პატარა საცხრამაისო საჩუქარი თბილისს

მორალური შეტევა საქართველოს წინააღმდეგ და პატრიარქის სტრატეგიული აზროვნება

   სწორედ ასე შეიძლება, შეფასდეს, საქართველოს მეზობელი სახელმწიფოების მხრიდან ბოლო პერიოდში

მორალური შეტევა საქართველოს წინააღმდეგ და პატრიარქის სტრატეგიული აზროვნება

ჩეხეთის პრეზიდენტმა აშშ ელჩს კარი ცხვირთან მიუჯახუნა

  მაშინ, როდესაც საქართვეოლოს პოლიტიკური "ელიტა" მეორეხარისხოვანი ამერიკელი დიპლომატების წინაშე სრული შემადგენლობით ლაქუცსა და კუდის ქიცინს აგრძელებს, ევროპაში თავმოყვარე ლიდერები პრინციპულობას იჩენენ და საკუთარი ერების ინტერესებს იცავენ. ასე მაგალითად, აშშ ელჩმა ჩეხეთში თავს უფლება მისცა, დაერღვია დიპლომატიური ეტიკეტი და ამ სახელმწიფოს მეთაური მილოშ ზემანი გააკრიტიკა მისი გადაწყვეტილების გამო, წავიდეს მოსკოვში 9 მაისის გამარჯვების აღლუმზე დასწრების მიზნით.

  რეაქცია სავსებით ადეკვატური იყო, როგორიც დღევანდელ "დამოუკიდებელ" საქართველოში წარმოუდგენელია: "ელჩ შაპიროსათვის პრაღის გრადის - სახელმწიფოს მეთაურის რეზიდენციის კარი დაკეტილია" - განაცხადა პრეზიდენტმა მილოშ ზემანმა. "ჩემთვის წარმოუდგენელია, რომ ჩეხეთის ელჩმა ვაშინგტონში რჩევა მისცეს ამერიკის პრეზიდენტს, სად წავიდეს და სად არა. მე არ მივცემ უფლებას არც ერთ ელჩს, ჩაერიოს ჩემი საზღვარგარეთული ვიზიტების პროგრამაში" - ხაზგასმით აღნიშნა ჩეხეთის პრეზიდენტმა.

Newsru.com

ჩეხეთის პრეზიდენტმა აშშ ელჩს კარი ცხვირთან მიუჯახუნა

მორიგი ამერიკული სიცრუე და კოალიციური ხელისუფლების საფრთხე საქართველოში

 ბოლო დროს ქართული მასმედიის ის დიდი ნაწილი, რომელიც სააკაშვილის რეჟიმის ნარჩენების მიერ იმართება, ხმებს ჰყრის ივანიშვილსა და ღარიბაშვილს შორის არსებულ "დაპირისპირებაზე" და ასევე ტირაჟირებას უკეთებს ამ ნარჩენების ამერიკული "კრიშის" ჯონ მაკკეინის "რესპუბლიკური ინსტიტუტის" მიერ ჩატარებულ ფსევდოგამოკითხვებს.

ამ და სხვა თემებთან დაკავშირებით გთავაზობთ არნო ხიდირბეგიშვილის ინტერვიუს, რომელიც მან მისცა ერთ–ერთ რუსულ ანალიტიკურ სააგენტოს

მორიგი ამერიკული სიცრუე და კოალიციური ხელისუფლების საფრთხე საქართველოში

მიმართვა პრეზიდენტ მარგველაშვილს: „წადით, მოსკოვში წადით!“

  ბატონო პრეზიდენტო,

   თქვენი დღევანდელი საპარლამენტო გამოსვლა კიდევ ერთი დადასტურებაა

მიმართვა პრეზიდენტ მარგველაშვილს: „წადით, მოსკოვში წადით!“

რატომ არ აკრძალავენ „ნაციონალურ მოძრაობას“

 გაეროს მიერ დაუნიზმის სინდრომის საერთაშორისო დღედ გამოცხადებულმა 21-მა მარტმაც ჩაიარა – მშვიდად, ზედმეტი ექსცესების გარეშე. „ნაცმოძრაობამ“ ვერ შეძლო ხალხის დიდი რაოდენობის მობილიზება, მით უმეტეს, თბილისელების, ამიტომაც „პერმანენტული აქციები“ დააანონსა რეგიონებში, „კორუფციასთან საბრძოლველად“.

   მთავრობის გადადგომის მოთხოვნა ამ ფონზე კომიკურად გამოჩნდა. თუკი მთავრობა მართლაც გადადგება, არავითარ შემთხვევაში „ნაციონალების“ მოთხოვნის გამო. მეორეს მხრივ, „ნაცმოძრაობა“ ინარჩუნებს დიდი ოდენობით ფინანსებს, მასმედიის მნიშვნელოვან ნაწილზე გავლენას, საპარლამენტო უმცირესობის სტატუსსა და „პროდასავლური ძალების“ ლიდერობას. ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები ამ ეტაპზე „ნაცმოძრაობის“ ინტერესებში რეალურად არ შედის, რადგან ბიძინა ივანიშვილის რეიტინგი არც ისე დაბალია, რომ მის მიერ ხელდასმული მთავრობის დამარცხება ადვილად შეიძლებოდეს. სამაგიეროდ, „ნაცმოძრაობის“ სადეპუტატო ადგილების რაოდენობა, შესაძლოა, კიდევ უფრო შემცირდეს და პარლამენტში ე. წ. „პრორუსული პარტიების“ წარმომადგენლებიც ვიხილოთ.

   მაგრამ ხელისუფლება ჯერ-ჯერობით არ მიდის ვადამდელ არჩევნებზე და არც „ნაცმოძრაობის“ დანაშაულებრივ ორგანიზაციად გამოცხადებას აპირებს, რაც ამ ორგანიზაციის აკრძალვის საფუძველი გახდებოდა. ამას ითხოვენ ყოფილი პოლიტპატიმრები – სააკაშვილის რეჟიმის მსხვერპლნი, რომლებიც საზოგადოებრივი ტელევიზიის შენობასთან შეიკრიბნენ, “ნაცების“ აქციის პარალელურად. „ნაცმოძრაობის“, როგორც კრიმინალური გაერთიანების ალაგმვას, ჩვენ ჯერ კიდევ 2013 წლის თებერვალში ვითხოვდით. სამწუხაროდ, ხელისუფლება ამ ნაბიჯს არ დგამს და „ნაცმოძრაობა“, მიუხედავად იმისა, რომ მისი მაქსიმალური რეიტინგი 15-20 პროცენტს არ სცდება, ქვეყანაში სერიოზული დესტაბილიზაციის წყაროდ რჩება. პირველ ყოვლისა, ეს ეხება საქართველოს საგარეო–პოლიტიკური ინტერესების სწორად გააზრებას. „ნაცები“ კატეგორიულად ეწინააღმდეგებიან საზოგადოებაში ამ თემაზე სერიოზული მსჯელობის გამართვას, თავიანთი კონტროლის ქვეშ მყოფი მასმედის საშუალებით ფსიქოლოგიური ტერორის ქვეშ აქცევენ ნებისმიერს, ვინც განსხვავებულ აზრს გამოხატავს და არ ეთაყვანება დასავლურ კურსს. დატერორებულია თვით „ქართული ოცნებაც“, რომლის ვერც ერთი წარმომადგენელი „ნაცების“ წინააღმდეგ ამ საკითხში კრინტსაც ვერ ძრავს. ბატონი გოგი თოფაძე, რომელმაც სათქმელი გასაგებად თქვა და შემდეგ არც „ნაცების“ მიერ ატეხილი ისტერიის და ფსიქოლოგიური ტერორის ქვეშ მოიკაკვა, საოცარ გამონაკლისად უნდა მივიჩნიოთ და ამ პიროვნების, მოხევე კაცის, განსაკუთრებულად ვაჟკაცურ ხასიათს უნდა მივაწეროთ.

   გარდა ამისა, „ნაცები“ გაერივნენ უკრაინის ომში, აქტიური როლი შეასრულეს ბოევიკების ტრანსფერში. რასაკვირველია, და ამაზეც არაერთხელ ვწერდით, რომ ეს მათ გააკეთეს საქართველოზე გათვლით – შესაძლოა, აღნიშნული ბოევიკები სამომავლოდ საქართველოს დესტაბილიზაციისათვის იქნან გამოყენებულნი. უკრაინა გახდა „ნაცების“ ბუდე, რაც საფრთხეს წარმოადგენს არა რუსეთისათვის (რუსეთში სასაცილოდ არ ჰყოფნით „ჰალსტუხჭამია“ მიშა), სამაგიეროდ საფრთხეს შეიცავს ჩვენი ქვეყნისათვის.

   „ნაცმოძრაობა“ არ არის მოწოდებული, პატიოსანი არჩევნების გზით შეცვალოს ხელისუფლება. იგი მიჩვეულია ძალადობას, არჩევნების შედეგების გაყალბებას და ყოველივე იმ „სიკეთეებს“, რაც ქართველმა ხალხმა კარგად იცის. თითქოს ეს უნდა იყოს კიდეც საბაბი იმისა, რომ ხელისუფლებამ ყური უგდოს სააკაშვილის რეჟიმის პოლიტპატიმრებს და „ნაცმოძრაობა“ დანაშაულებრივ ორგანიზაციად სცნოს. მაგრამ რეალურად, გარდა იმისა, რომ ამჟამინდელი ხელისუფლება დასავლეთის შიშით ვერ გადადგამს ასეთ ნაბიჯს, მას „ნაცმოძრაობის“ არსებობა აწყობს კიდეც.

   ამის მიზეზია ის დიდი სიძულვილი, რომელიც ხალხში არის დაბუდებული სააკაშვილისა და მისი დამქაშების მიმართ. რაც არ უნდა უკმაყოფილო იყოს ხალხი „ქართული ოცნებით“, შეუძლებელია, დავიწყებას იქნას მიცემული სააკაშვილის რეჟმის მიერ ჩადენილი უმძიმესი, არაადამიანური დანაშაულობები. თანაც, სააკაშვილის მმართველობის პერიოდში, რუსული ბაზრის ჩაკეტვის გამო, ქვეყანაში კიდევ უფრო მძიმე სოციალურ-ეკონომიკური ვითარება სუფევდა, ვიდრე დღეს არის.

   შესაბამისად, ძალიან რთულია, „ნაციონალების“ ამომრჩეველი გახდეს ის ხალხი, რომელმაც 2012 წელს ხმა „ქართულ ოცნებას“ მისცა. ასეთები, შეიძლება, რამდენიმე ასეული ან რამდენიმე ათასი კაცი აღმოჩნდეს. „ნაცების“ მიმართ ხალხის სიძულვილი, აგრეთვე „გაწეწილი“ ბიზნესმენების შიში უახლოესი წარსულისადმი წარმოადგენს იმის საფუძველს, რომ „ქართულ ოცნებას“ ძალაუფლების დაკარგვა არ ემუქრება. ეს მით უფრო, რომ ყბადაღებული „მესამე ძალა“ ვერა და ვერ ჩამოყალიბდა...

   21 მარტის დემონსტრაციაზე ხელისუფლებისადმი უარყოფითი განწყობის გამოსახატად ყველაზე ხშირად ეპითეტი „უნიათო“ გამოიყენებოდა. ფაქტობრივად, „ნაცმოძრაობა“ იმას საყვედურობს ხელისუფლებას, რომ იგი დღეს ისეთივე ძალისმიერი მეთოდებით არ მოქმედებს, როგორც „ნაცური“ ხელისუფლება მოქმედებდა, მათ შორის, ოპოზიციის მიმართ. დიახ, „უნიათო ქოცები“ არ არიან ის ტიპაჟები, რომლებიც გადამჭრელ ზომებს მიიღებენ. მაგრამ ვერც „ნაცები“ დაიბრუნებენ ხალხის სიმპათიებს. ამიტომ, „გ-ნაცი“ და „ქ-ოცი“ ერთმანეთისადმი მტრულად განწყობილ ძალებად რჩებიან, რომლებსაც ამავე დროს, ერთმანეთი ძალიან სჭირდებათ.

   კარგია ეს თუ ცუდი? რა თქმა უნდა, ცუდი. მაგრამ, მეორეს მხრივ, შეიძლება, ჩვენ, საზოგადოებამ, არ დავიმსახურეთ „უნაცო“ ცხოვრება. ყოველ დღე უნდა გვახსენებდნენ თავს დამნაშავე პარტიის ბელადები, რათა მომავალში არ დავუშვათ მსგავსი სიმახინჯის მოსვლა ხელისუფლებაში – თუკი ამომრჩეველმა ერთხელ აირჩია ისინი, რა გარანტიაა, რომ მსგავსთ მომავალში კიდევ არ აირჩევს? შესაბამისად, ხელისუფლების მხრიდან „ნაციონალური მოძრაობის“ განადგურებაზე უარის თქმა ნაწილობრივ მაინც არის გამართლებული.

  

 გულბაათ რცხილაძე 

რატომ არ აკრძალავენ „ნაციონალურ მოძრაობას“