ჩვენი გვერდი "ფეისბუქზე"
პარტნიორები
ტრიბუნა
თავფურცელი
ანალიზი
03.11.2010
სპეციალური ინტერვიუ “დემოკრატიული მოძრაობა – ერთიანი საქართველოს“ ლიდერთან ქალბატონ ნინო ბურჯანაძესთან

ევრაზიის ინსტიტუტის თანამშრომლები იმ შეკითხვებს უსვამენ ქალბატონ ბურჯანაძეს, რასაც ქართულ პრესაში მკითხველი ძირითადად ამაოდ ეძებს.

georgiamonitor.org

- ბოლო დროის მანძილზე თქვენ საქართველოს ძალაუფლების შესუსტების მიზნით თანმიმდევრულად ემზადებით ე. წ. საერთო-სახალხო კრების მოსაწვევად, რომლის მოსამზადებელი შეკრებაც - წარმომადგენლობითი კრება ჩატარდება 29 სექტემბერს. როგორია თქვენი მოლოდინი - ხომ არ მიგაჩნიათ, რომ ხელისუფლება შეეცდება ამ ღონისძიების იგნორირებას და მისი ჩატარებით არაფერი შეიცვლება ქართულ რეალობაში?

ნინო ბურჯანაძე: თქვენს კითხვაში გაპარულია გარკვეული უზუსტობა: საერთო-სახალხო კრების ჩატარების მიზანს წარმოადგენს არა ხელისუფლების შესუსტება, არამედ სააკაშვილის გადადგომა. ამ მიზნის მისაღწევად აუცილებელია, რომ საერთო-სახალხო კრება გადაიქცეს ქართველი ხალხის ერთიანი ნების გამომხატველ თავყრილობად, რასაც მოჰყვება სააკაშვილის გადადგომა და რიგგარეშე საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნების დანიშვნა.

რაც შეეხება თქვენი კითხვის მეორე ნაწილს, ავღნიშნავ, რომ წარმომადგენლობითი კრების ჩატარებას აუცილებლად მოჰყვება რეალური შედეგები: კრების დელეგატები გააგრძელებენ მუშაობას საქართველოს ყველა ქალაქსა თუ რეგიონში, ერთი მიზნის მისაღწევად – მიიტანონ მოსახლეობამდე მართალი სიტყვა ანუ თვალნათლივ გააცნონ ის უმძიმესი რეალობა, რომელიც სამწუხაროდ არის შექმნილი დღეს მთელს ქვეყანაში. საქართველოს მოსახლეობის დიდი ნაწილი ვერ ფლობს რეალურთან მიახლოვებულ ინფორმაციასაც-კი დღევანდელი საქართველოს მდგომარეობასთან დაკავშირებით იმის გამო, რომ მედიასაშუალებების უდიდესი ნაწილი, განსაკუთრებით ისინი, რომლებიც მთელი საქართველოს ტერიტორიაზე მაუწყებლობენ, არიან დაქვემდებარებულნი სააკაშვილის და მისი რეჟიმის სრულ კონტროლს.

29 სექტემბრის წარმომადგენლობითი კრების მიზანია უახლოეს მომავალში საერთო-სახალხო კრების ჩატარებისთვის მზადება, რომელიც მიიღებს საბოლოო გადაწყვეტილებას საქართველოს ხელისუფლების მომავალ ბედთან დაკავშირებით და დასახავს მასთან ბრძოლის გზებს.

- არის თუ არა იმის შანსი, რომ წარმომადგენლობითი კრების ეფექტურობის შემთხვევაში ხელისუფლება ჩავარდეს პანიკაში და პროცესები გამოვიდეს სამშვიდობო კალაპოტიდან?

ნინო ბურჯანაძე: თუ თავად ხელისუფლება არ წავა პროვოკაციებზე და არ მოინდომებს სიტუაციის ხელოვნურად დაძაბვას, ჩვენი მხრიდან დესტაბილიზაცია არ მოხდება და ყველაფერი იქნება კანონის ჩარჩოებში. შემიძლია უამრავი მაგალითის მოყვანა, როდესაც ამჟამინდელი საქართველოს ხელისუფლება ჩავარდნილა პანიკაში და დაუშვია საბედისწერო შეცდომები, მაგრამ ჩვენ გავაკეთებთ ყველაფერს იმისათვის, რომ არ ვავნოთ ქვეყანას და უახლოეს მომავალში მაქსიმალურად უმტკივნეულოდ გავანთავისუფლოთ იგი სააკაშვილისა და მისი რეჟიმისგან.

- გვიამბეთ წარმომადგენლობითი კრების შესახებ, მის სტრუქტურაზე, როგორ მიდის რუტინული სამუშაოები და რომელი სოციალური ფენის წარმომადგენლები შეადგენენ კრების ძირითად ბირთვს? ითვალისწინებთ თუ არა ”უბრალო ადამიანის”ფაქტორს? იღებენ მონაწილეობას მოსამზადებელ სამუშაოებში გლეხობის, მუშათა კლასის (თუ კიდევ შემორჩა ასეთი დღევანდელ საქართველოში) წარმომადგენლები, აგრეთვე წვრილი და საშუალო მეწარმეები? თუ თქვენთან არიან ძირითადათ უმუშევრები და ისინი, ვისაც არაფერი აქვს დასაკარგი ხელისუფლებასთან დაპირისპირებით (თუ არ ჩავთვლით ცნობად სახეებს: კულტურის მოღვაწეებს, მომღერლებს და მსახიობებს, რომლებიც ისედაც თითქმის ყველა თავყრილობას ესწრებიან)?

ნინო ბურჯანაძე: წარმომადგენლობითი კრების ძირითად ბირთვს შეადგენს საინიციატივო ჯგუფი, რომელმაც თავის დროზე გააკეთა განცხადება საერთო-სახალხო კრების დაარსების შესახებ. საერთო-სახლხო კრების ჩატარების იდეა ეკუთვნის ცნობილ ქართველ მწერალს და საზოგადო მოღვაწეს, საქართველოს ცოცხალ ლეგენდას, ბატონ ჭაბუა ამირეჯიბს. ამ იდეას გამოეხმაურნენ საქართველოს კულტურის, სპორტის, თეატრისა და კინოს ცნობილი მოღვაწეები, აგრეთვე საზოგადოების წარმომადგენლები, რომელთა შორის არიან ნონა გაფრინდაშვილი, გოგი ქავთარაძე, რობერტ სტურუა და სხვები. ისინი მივიდნენ დასკვნამდე, რომ აუცილებლობა მოითხოვს, ჩატარდეს მართლაც რომ სრულიად საერთო-სახალხო კრება, რომელიც, რა თქმა უნდა, მოსახლეობის ყველა ფენის და კლასის აზრს თუ შეხედულებას გაიზიარებს და გაითვალისწინებს.

რაც შეეხება წარმომადგენლობით კრებას, მის მუშაობაში მიიღებენ მონაწილეობას საზოგადოების ფართო ფენების წარმომადგენლები - მუშები, გლეხები, მეწარმეები, კულტურისა და სპორტის მოღვაწეები, პედაგოგები, ექიმები და ა.შ.

ვუბრუნდები რა თქვენს კითხვას, მინდა ავღნიშნო, რომ არ მიმაჩნია მიზაშეწონილად და სწორად საზოგადოების უმუშევრებად და დასაქმებულებად დაყოფა და ვფიქრობ, რომ ორივე ამ კატეგორიას ბევრი რამ აქვს დასაკარგი ხელისუფლებასთან დაპირისპირებით, მით უმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ ხელისუფლების რეაქციას კრიტიკაზე თუ სხვადასხვა სახის შეგონებაზე.

სწორედ სააკაშვილი მიიჩნევს მისაღებად საზოგადოების დაყოფას უზრუნველყოფილ და შეუძლო, წარმატებულ და წარუმატებელ, ასაკოვან და ახალგაზრდა ადამიანებად... ჩვენ მიგვაჩნია, რომ ყველა ეს ადამიანი წარმოადგენს ჩვენი საზოგადოების თანასწორუფლებიან წევრს, მათი ასაკის, დასაქმების და კეთილდღეობის დონის მიუხედავად.

წარმომადგენლობით კრებას დაესწრებიან საქართველოს მოქალაქეები, რომლებსაც აერთიანებს ერთიანი მისწრაფება, საქართველო გახდეს რეალურად თავისუფალი, დემოკრატიული და ერთიანი ქვეყანა, დაიკავოს ღირსეული ადგილი მსოფლიოს ხალხთა თანამეგობრობაში.

- რა აზრის ბრძანდებით 2007 წლის ნოემბრის შემდეგ მიმდინარე პროცესებზე: ხომ არ მიიჩნევთ, რომ ქართული საზოგადოების ამჟამინდელი განწყობა ძირეულად განსხვავდება იმდროინდელისგან? მიდის საუბრები იმაზე, რომ ოპოზიციის უნიათობამ და უპრინციპობამ საზოგადოება აპატიაში და ნიჰილიზმში ჩააგდო და მოქალაქეები გადავიდნენ საკუთარი, პირადი საქმეების მოგვარებაზე ადგილობრივ ხელისუფლებასთან კარგი ურთიერთობების დამყარების გზით.

ნინო ბურჯანაძე: მე ვფიქრობ,რომ 2007 წლამდეც მსგავსი ვითარება იყო: მიიჩნევდნენ, რომ საზოგადოება შეეგუა იმას, რაც ხდებოდა ქვეყანაში და ყველაფერი დინებით, შეუფერხებლად განვითარდებოდა. თუმცა მე პირადად ამაზე სხვა აზრის ვიყავი და კარგად მახსოვს, რა ვუთხარი უგულავას და სააკაშვილს 2007 წლის აგვისტოში: ”თქვენ იმდენს იზამთ, რომ ათეულ ათასობით ხალხს გამოიყვანთ ქუჩაში თქვენი გადაწყვეტილებების მიმართ პროტესტის ნიშნად”. ჩემი სიტყვები მათ ძალიან მალე აუხდათ, მიუხედავად იმისა, რომ ყველანი – ხელისუფლება, დიპლომატიური კორპუსი და მრავალი სხვაც დარწმუნებულები იყვნენ, რომ საქართველოს მოსახლეობა შეგუებული იყო თავის ბედს.

ამავდროულად მე კარგად ვუგებ აპატიაში ჩავარდნილ ადამიანებსაც, რომლებმაც კარგად იციან, თუ რა ძნელია ისეთ არაადეკვატურ და დამანგრეველ ძალასთან ბრძოლა, როგორიც სააკაშვილის რეჟიმია.

ჩვენთვის უმნიშვნელოვანეს ამოცანას წარმოადგენს, არ ვავნოთ ქვეყანას ჩვენი ქმედებებით, მაშინ როცა ხელისუფლებაში მყოფი ადამიანებისთვის სააკაშვილის მეთაურობით, უმთავრესია მხოლოდ საკუთარი ძალაუფლების შენარჩუნება და არა ის, რაც თანამდებობრივად ევალებათ -ზრუნვა ქვეყანასა და მის ხალხზე. ისინი ქვეყნის პერსპექტივას ხედავენ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ თავად იქნებიან ხელისუფლებაში, რაშიც მათ უდიდეს დახმარებას უწევენ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები, რომლებიც საბჭოთა პერიოდის მსგავსად ახდენენ მოსახლეობის ”ტვინების გამორეცხვას”.

ხელისუფლების მიერ კონტროლირებადი ტელეკომპანიების – „რუსთავი-2“, „იმედი“ და ა.შ. საინფორმაციო გამოშვებები და სხვა გადაცემები ვარდისფერ ფერებში უხატავენ მომხმარებელს ქვეყანაში მიმდინარე პროცესებს, განზრახ ალამაზებენ ქვეყანაში არსებულ უმძიმეს რეალობას, ახდენენ სააკაშვილისა და მისი რეჟიმის გაპიარებას. ყველა უმნიშვნელო და ზოგჯერ საერთოდ არარსებულ მოვლენას თუ საკუთარი ან სხვისი ფანტაზიის ნაყოფს მომხმარებელს აწვდიან და უხატავენ, როგორც გლობალურ მოვლენას, სააკაშვილის და ნაცმოძრაობის უდიდეს მიღწევას -ზუსტად ისე, როგორც ეს კომუნისტურ ეპოქაში ხდებოდა.

ამავდროულად, მოსახლეობის განწყობები აგრეთვე დიდწილად განპირობებულია ოპოზიციის დაქსაქსულობით, რომლის დისკრედიტაციაც და ჩირქის მოცხება უკვე ხელისუფლებისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების უმთავრეს საზრუნავად გადაიქცა. სიტუაცია მართლაც ძალიან მძიმეა, მაგრამ ამის მიუხედავად, ვიცი რა საზოგადოების ფართო ფენების აზრი, რომლებიც უკიდურესად ნეგატიურად არიან განწყობილნი დღევანდელი რეალობის და ხელისუფლების ქმედებების მიმართ, დარწმუნებული ვარ, რომ უმეტესობა მათგანი მზადაა თავისი ქვეყნის უკეთესი მომავლისთვის საბრძოლველად.

- 2008 წლის ვადამდელი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებისაგან განსხვავებით, 2010 წლის ადგილობრივ არჩევნებზე ოპოზიციამ ვერ შეძლო არჩევნების ფალსიფიკაციის დამამტკიცებელი რაიმე სერიოზული საბუთის დადება (ყალბი ბიულეტენების ჩაგდება ურნებში, კომისიის წევრთა ხელმოწერის გაყალბება, ფიზიკური ზეწოლა და ა.შ.) ხომ არ მიიჩნევთ ამ ფაქტს ”სილის გაწნად” მთელი ოპოზიციისთვის, მათი არჩევნებში მონაწილეობა-არ მონაწილეობის მიუხედავად?

ნინო ბურჯანაძე: ადგილობრივ არჩევნებში მონაწილეობა არანაირად არ შედიოდა ჩვენი და მრავალი სხვა ოპოზიციური პარტიის გეგმებში, რადგანაც ეს იყო ფარსი და სააკაშვილის მიერ დადგმული სპექტაკლი. ამდენად, ადგილობრივ არჩევნებთან დაკავშირებულ რაიმე ფაქტს თუ მოვლენას ჩემთვის ”სილის გაწნად” ვერანაირად აღვიქვამ. იმ ოპოზიციურ პარტიებს კი, რომლებმაც მიიღეს მონაწილეობა ადგილობრივ არჩევნებში, მაინცდამაინც არც უცდიათ დარვევების რაიმე ფაქტების დაფიქსირება თუ წარმოდგენა, რადგანაც მათი მთავარი მიზანი არა რეჟიმთან ბრძოლა, არამედ არჩევნების შედეგად ოპოზიციაში საკუთარი ადგილის დამკვიდრება იყო. შეგვიძლია გავიხსენოთ არჩევნებში მეორე ადგილზე გასული „ალიანსი“ როგორი გაშმაგებით გაჰყვიროდა, რომ ხალხმა სწორედ მისი შემადგენელი სუბიექტები აირჩია ოპოზიციის მთავარ დამრტყმელ ძალად. ამის შემდეგ კი, სულ რაღაც სამიოდე დღეში „ალიანსი“ საერთოდ დაიშალა.

„ალიანსის“ მსგავსი ოპოზიციური პარტიებისთვის არა სააკაშვილის და ამ ხელისუფლების სწრაფი გაშვებაა პრიორიტეტი, არამედ ხელისუფლების წყნარად და უმტკივნეულოდ გადაცემა მიუხედავად იმისა, თუ როდის მოხდება ეს – ერთი თუ სამი წლის შემდეგ. მათთვის მთავარია მიიღონ იმის გარანტია, რომ სააკაშვილის წასვლა ხელისუფლებიდან, როდესაც არ უნდა მოხდეს ის, მოხდება თანმიმდევრულად და წყნარად - ხელისუფლების გადაცემით ერთი ხელიდან მეორეში.

განვმარტავ ჩემს პოზიციას: საქართველო ნორმალური, რეალურად დემოკრატიული ქვეყანა რომ ყოფილიყო, ისეთი გამოთქმები, როგორიცაა ხელისუფლების ”მემკვიდრეობით” გადაცემა თუ თანმიმდევრული შეცვლა, ისე არ გააღიზიანებდნენ ჩემს სმენას. სამწუხაროდ რეალობა ძალიან განსხვავებულია - ქვეყნის სათავეში იმყოფება სახელმწიფო დამნაშავეების ჯგუფი, რომლებმაც პასუხი უნდა აგონ ყველაფერზე, რაც მოხდა ქვეყანაში ბოლო წლების განმავლობაში, მათ შორის დაკარგულ ტერიტორიებზე. ამის გათვალისწინებით კი ხელისუფლების მემკვიდრეობით გადაცემაზე და თანმიმდევრულ შეცვლაზე საუბარი ყოვლად გაუმართლებელი და არასწორია.

- გულახდილად რომ თქვათ, ხომ არ ნანობთ, რომ ორჯერ – ე.წ. ვარდების რევოლუციისას 2003-ში და განსაკუთრებით კი 2007 წლის 7 ნოემბრის მოვლენების ტალღაზე, თქვენ შეგეძლოთ სააკაშვილის „ჩაჩოჩება“ და ეს შანსი – თავად გამხდარიყავით საქართველოს პრეზიდენტი, ვერ გამოიყენეთ. ვერ გარისკეთ?

ნინო ბურჯანაძე: მთავარი ის არ არის, გავრისკავდი მე თუ არა. საზოგადოება მაშინაც, 2007 წელს, ნაწილობრივად დაბრმავებული იყო იმ ფასადური რეფორმებით, რომლებსაც ატარებდა სააკაშვილი, მეორე მხრივ კი სააკაშვილი არ იყო იმდენად ფრთხილი ძალაუფლებასთან თუ ოპონენტებთან მიმართებაში, რომ შესაძლო დესტაბილიზაციის საფრთხე მხედველობაში არ მიმეღო. მეორე მხრივ, რომ მქონოდა საშუალება მეწინასწარმეტყველა 2008 წლის აგვისტოს მოვლენები, მაშინ, რა თქმა უნდა, სხვაგვარად მოვიქცეოდი. თუმცა დავძენ, რომ იმდროინდელი ოპოზიციაც, რომელიც ამჟამინდელი ოპოზიციის ძირითად ბირთვს შეადგენდა, ასევე არ იდგა მოწოდების სიმაღლეზე და მას ალბათ ბოლომდე ვერც დავეყრდნობოდი ამ ბრძოლაში.

მინდა ავღნიშნო აგრეთვე, რომ ორჯერ – 2003 და 2007 წლებში მიხეილ სააკაშვილს ჰქონდა ისტორიული შანსი, რომელიც აღარც ერთ მომავალ საქართველოს პრეზიდენტს აღარ მიეცემა, მას ჰქონდა უდიდესი მხარდაჭერა ქვეყნის შიგნით და ქვეყნის გარეთ – მსოფლიო თანამეგობრობისგან, მაგრამ სამწუხაროდ მან ეს საშუალებები ვერ გამოიყენა, რისი განჭვრეტა და წინასწარმეტყველება მაშინ ძალიან რთული იყო.

- თქვენ გქონდათ ძალიან რთული ურთიერთობები თქვენს რუს კოლეგა-დეპუტატებთან (მაგალითად, გვახსენდება თქვენი სიტყვიერი შეხლა-შემოხლა ლიუდმილა სლისკასთან ერთ-ერთ საერთაშორისო ფორუმზე), პარლამენტის თავმჯდომარედ ყოფნისას თქვენ არა ერთხელ გაგიკრიტიკებიათ რუსეთის ფედერაციის პოლიტიკა საქართველოსთან მიმართებაში. დღეს კი მოხდა თქვენი შეხედულებების ტრანსფორმაცია და პრაქტიკულად სათავეში ჩაუდექით რუსეთთან დაახლოების ორიენტაციას. მიგაჩნიათ, რომ რუსეთში დაავიწყდათ ყველაფერი? რას ემყარება თქვენი კარგი ურთიერთობები რუსეთის ამჟამინდელ ხელისუფლებთან?

ნინო ბურჯანაძე: პირველ რიგში აღვნიშნავ იმას, რომ ყოველთვის საკმაოდ კორექტული და ნორმალური პირადი ურთიერთობები მქონდა რუს კოლეგა-დეპუტატებთან, თუნდაც იმავე ქალბატონ სლისკასთანაც. ჩვენ არასოდეს მიგვიყენებია ერთმანეთისთვის შეურაცხყოფა. იმის მიუხედავად, რომ საკმაოდ ხშირად გვიწევდა ერთმანეთის პოზიციების გაკრიტიკება, ეს ყოველთვის დიპლომატიის ჩარჩოებში ხდებოდა, რომლებსაც საკმაოდ ხშირად უკეთებდა იგნორირებას სააკაშვილი. რაც შეეხება საქართველოს მიმართ რუსეთის პოლიტიკის კრიტიკას, დიახ, ნამდვილად იყო მომენტები, როდესაც როგორც რუსეთის ისე საქართველოს პოზიციის გაკრიტიკება შეიძლებოდა. თუმცა მაშინაც კი, როდესაც ვაკრიტიკებდი რუსეთის პოზიციას, ყოველთვის ავღნიშნავდი, რომ კრიტიკის არსი არა დამნაშავეზე თითით მინიშნებაა, არამედ გამოსავლის მოძებნა შექმნილი მდგომარეობიდან. თუ გაეცნობით თუნდაც სანკტ-პეტერბურგში ჩემი გამოსვლის სტენოგრამას, ნახავთ, რომ იქაც იმ მოძალებულ პრობლემებზე ვსაუბრობ რუსულ-ქართულ ურთიერთობებში, რომლებსაც თვალის დახუჭვა კი არა, არამედ საუბარი და გამოსწორება სჭირდება, რის გარეშეც რაიმე წინსვლა ამ მიმართულებით შეუძლებელია. პირიქით, უნდა გვქონდეს იმის ვაჟკაცობა, რომ ნებისმიერ, უმძიმეს მდგომარეობაშიც კი შევეცადოთ, თვალი გავუსწოროთ რეალობას და ვიკამათოთ მასზე.

ამავე დროს მივიჩნევ, რომ არ მიმიცია მოსკოვისთვის არანაირი საბაბი, იყოს ნაწყენი ჩემზე თუ ჩემს სიტყვებზე. იქ კარგად იციან, რომ მე ყოველთვის პირნათელი ვიყავი მათთან ურთიერთობებში და მოლაპარაკებების დროს, არასოდეს ვეპირფერებოდი და მუდამ ვამბობდი სიმართლეს, როგორი მძიმე და არაპოპულარულიც არ უნდა ყოფილიყო ის. ამავდროულად,რა თქმა უნდა, არასოდეს ვცდებოდი დიპლომატიის ჩარჩოებს.

ყველა ჩემს გამოსვლაში გამოვთქვამდი რუსულ-ქართული ურთიერთობების ნორმალურ კალაპოტში გადაყვანისთვის მზაობას. იმედია, პრაგმატული პოლიტიკოსები ადეკვატურად შეაფასებენ ამ მიმართულებით გაკეთებულ ჩემს განცხადებებს.

მიმაჩნია, რომ მთავარია, იყო დარწმუნებული იმაში, რომ შენს წინაშეა ადამიანი, რომელიც არ იტყუება ან ორპირობს. ის, ცხადია, პირველ რიგში იცავს საკუთარი ქვეყნისა და ხალხის ინტერესებს, ამავე დროს კარგად უწყის, რომ შეუძლებელია საკუთარი ქვეყნის უსაფრთხოების აწყობა სხვა ქვეყნის ხარჯზე. ნორმალური და კეთილმეზობლური ურთიერთობები მიიღწევა მხოლოდ ურთიერთპატივისცემის და ერთმანეთის ინტერესების გათვალისწინების ხარჯზე.

- თქვენ გამოდიოდით საქართველოს ნატო-ში შესვლის ინიციატივით.როგორ მიგაჩნიათ ხომ არ გამორიცხავდა ეს აპრიორი რუსეთთან ურთიერთობების ნორმალიზაციას უკვე მაშინ?

ნინო ბურჯანაძე: ეს ასე არ არის, ნატოში საქართველოს შესვლა აპრიორი არ გამორიცხავდა რუსეთთან კარგ ურთიერთობებს. მე შემიძლია მოვიყვანო მაგალითები, როცა რუსეთს აქვს საუკეთესო ურთიერთობები ნატოში შესვლის კანდიდატ თუ ნატოს წევრ ქვეყნებთან, მის დამფუძნებელ ქვეყნებთანაც კი. კერძოდ ეს ქვეყნებია: საფრანგეთი, იტალია, გერმანია, საბერძნეთი... დაიწყო რუსეთის ურთიერთობების ნორმალიზება ბალტიისპირეთის ქვეყნებთან.

შესაძლოა, რომ ნატო იყო კიდეც ყველაზე დიდი გამაღიზიანებელი ფაქტორი რუსულ-ქართულ ურთიერთობებში, მაგრამ ეს სრულებით არ გამორიცხავდა ურთიერთობების ნორმალიზაციის დაწყებას, პირიქითაც უნდა გამხდარიყო ამ საკითხის განხილვის საბაბი.

- როგორია დღეს თქვენი პოზიცია საქართველოს ნატო-ში შესვლის საკითხთან მიმართებაში, განიცადა თუ არა მან ტრანსფორმაცია?

ნინო ბურჯანაძე: მიმაჩნია, რომ დღეს უნდა ვიხელმძღვანელოთ ამ მომენტისთვის არსებული რეალიებით და აბსოლუტურად უპასუხისმგებლო და ყოველგვარ საფუძველსაა მოკლებული იმაზე საუბარი, რომ უახლოეს დროს საქართველო გახდება ნატოს წევრი ან თუნდაც კანდიდატი. სააკაშვილმა თავისი ქმედებებით, ძირითადათ 2008 წლის ომით, საქართველოს ნატოსკენ მიმავალი ყველა გზა გადაუკეტა.

ამჟამად საქართველოს უნდა ჰქონდეს კარგი, პარტნიორული ურთიერთობები ნატოსთან და ევროკავშირთან, რაც თავის მხრივ არ გამორიცხავს რუსეთთან ურთიერთობების აღდგენის პროცესის დაწყებას.

- რა კომენტარს გაუკეთებთ საქართველოს ”სინგაპურიზაციის” სააკაშვილისეულ იდეას, ასევე საქართველოს სკოლებში ინგლისურენოვანი მოქალაქეების (თითქოსდა პედაგოგების) ჩამოყვანის ფაქტს?

ნინო ბურჯანაძე: მე არ მიმაჩნია, რომ სააკაშვილის განცხადებებს საქართველოს სინგაპურიზაციის შესახებ კომენტარი უნდა გავუკეთო. ის ამ ბოლო დროს აბსოლუტურად არაადეკვატურ განცხადებებს აკეთებს: ხან რაღაც გაუგებარი კონფედერაციის შექმნაზე, ხან ”სინგაპურიზაციაზე”, მერე იწონებს ეკონომიკის თურქულ მოდელს, უფრო სწორად, არა ზოგადად თურქულს, არამედ ერთი რეგიონის – ანტალიის მოდელს, რომელიც ეფუძნება სასტუმროების ქსელის შექმნას, ანუ ყველაფერი სასტუმროების ბიზნესს უკავშირდება, რასაც ნაკლები საერთო აქვს აქვს ეკონომიკის წინსვლასთან მთლიანობაში.

რაც შეეხება ინგლისურენოვანი მოქალაქეების (რომლებსაც ხშირ შემთხვევაში პედაგოგიური განათლებაც არ გააჩნიათ) საქართველოს სკოლებში მასწავლებლების რანგში მოწვევის ფაქტს, მინდა გითხრათ, რომ ამ ფაქტმა საერთოდ შოკში ჩამაგდო. თვანათლივ ჩანს, რომ ეს არის სააკაშვილის მორიგი პიარ-აქცია, გათვლილი დასავლეთის გულის მოსაგებად. სააკაშვილი თითქოს ამით აჩვენებს დასავლეთს, რომ ამ გზით ის ებრძვის რუსეთის გავლენას საქართველოზე და ეწინააღმდეგება საქართველოს „რუსიფიკაციას“, მიუხედავად იმისა, რომ ამას ამჟამად არც არავინ აპირებს რეალურად.

ფაქტია, რომ უცხო ქვეყნების ინგლისურენოვანი მოქალაქეები, რომლების უმეტესობას სპეციალური (პედაგოგიური) განათლებაც კი არ გააჩნიათ და საერთოდ არ ფლობენ ქართულს, რეალურად ვერ შეასწავლიან ინგლისურს საქართველოს მოქალაქეებს და ეს ყველაფერი მხოლოდ იაფფასიანი პიარ-აქციაა.

მიუხედავად იმისა, რომ სააკაშვილის თამაში ბავშვურად მარტივი და ადვილი გასათვლელია, ბევრი დასავლელი პოლიტიკოსი მაინც მიესალმება მის ამ ქმედებებს, რითაც მას უკეთებენ პროვოცირებას და უბიძგებენ ახალ-ახალი მსგავსი საქციელის ჩადენისკენ.

- გააჩნია თუ არა თქვენს პარტიას მკაფიოდ გამოხატული ღირებულებები და პოლიტიკური იდეოლოგია? თუ შეიძლება ჩამოაყალიბეთ ისინი ჩვენი მკითხველებისთვის იმის გათვალისწინებით, რომ ეს ფასეულობები არა მხოლოდ ლამაზ და განყენებულ სიტყვებს წარმოადგენენ, არამედ საკმაოდ რეალურ პოსტულატებს, რომელთა განსახორციელებლადაც თქვენ იბრძვით.

ნინო ბურჯანაძე: რა თქმა უნდა, ჩვენ გაგვაჩნია დასაბუთებული ფასეულობები და იდეოლოგია. ჩვენი პარტია დაფუძნებულია მემარჯვენე-ცენტრისტულ იდეოლოგიაზე და ჩვენთვის უაღრესად მნიშვნელოვანია, რომ საქართველოში პირველ რიგში იყოს დაცული საქართველოს და ქართველი ხალხის ფასეულობები და ინტერესები. ამავე დროს უარი არ უნდა ვთქვათ იმ ფასეულობებზეც, რომლებიც მოაქვს გლობალიზაციას. საქართველო უნდა გახდეს რეალურად დემოკრატიული ქვეყანა, რომელიც ემყარება დასავლურ ღირებულებებს, სახელმწიფო უნდა ატარებდეს დაბალანსებულ საგარეო პოლიტიკას, რაც გულისხმობს მეზობელ სახელმწიფოებთან საერთო ენის გამონახვას, რა თქმა უნდა, იმის გათვალისწინებით, რომ ისინიც ელემენტარულად გაითვალისწინებენ და პატივს სცემენ საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს და ტერიტორიულ მთლიანობას.

ჩვენ მიგვაჩნია, რომ კონფლიქტების გადაწყვეტა საქართველოს ტერიტორიაზე შესაძლებელია მხოლოდ მშვიდობიანი გზით, ხალხებს შორის მეგობრობის ხიდების აღდგენით.

საქართველოს ეკონომიკური პოლიტიკა უნდა იყოს კარგად მომზადებული და გათვლილი, შედეგად უახლოეს მომავალში შესაძლებელი გახდება რამდენადმე ავამაღლოთ ხალხის კეთილდღეობა. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ხელისუფლებაში ჩვენი მოსვლის შემთხვევაში მომენტალურად ყველაფერი გამოკეთდება. ყველა არსებული რესურსის რაციონალურად და ადეკვატურად გამოყენების, ხარჯვის ადეკვატური პოლიტიკის გატარების შემთხვევაში შესაძლებელი გახდება მივაღწიოთ ადამიანების დაცულობის მეტ ხარისხს, პენსიების მაქსიმალურად გაზრდას, ჯანდაცვისა და დაზღვევის საყოველთაობას, დავწიოთ დაბლა უმუშევრობის პროცენტული მაჩვენებელი, რომელიც ბოლო დროს გაიზარდა 13-დან 17 პროცენტამდე.

ძალიან აქტუალურია მიგრაციის პრობლემა. ჩვენს პარტიას აქვს სერიოზული პლატფორმა და მკვეთრი კონცეფცია მიგრაციის და შობადობის მიმართულებით. ცხადია, რომ ერთბაშად ყველა პრობლემას ვერ გადავწყვეტთ, მაგრამ თუ ნაბიჯ-ნაბიჯ სწორი მიმართულებით ვივლით, საბოლოოდ პრობლემა რეალურად გადაწყდება.

ჩვენ გვაქვს საქართველოს ეკონომიკის განვითარების მიმართულებით მკაფიო ხედვა და აქ ერთ-ერთ უმთავრეს როლს ვანიჭებთ სოფლის მეურნეობის სწორ და თანმიმდევრულ განვითარებას.

რა თქმა უნდა, ამ ინტერვიუს ფარგლებში მთლიან კონცეფციას ვერ გაგაცნობთ. თუ დაგაინტერესებთ, საიტზე http://www.democrats.ge/ ქართულ და ინგლისურ ენებზე წარმოდგენილია ჩვენი კონცეფციის ძირითადი ნაწილი.

- რა აზრის ხართ ირანზე და რასთან ასოცირდება ის თქვენთვის, რომელთანაც სააკაშვილმა თითქოს-და სცადა ურთიერთობების დარეგულირება?

ნინო ბურჯანაძე: პირველ რიგში ჩემთვის ირანი ასოცირდება მდიდარ ისტორიასთან და დიდ კულტურასთან. თუმცა დღევანდელი ირანი ეს არის სახელმწიფო, რომელთანაც დაკავშირებულია მრავალი პრობლემა, რაც აფერხებს ირანის ურთიერთობებს საერთაშორისო საზოგადოებასთან და თავად ირანისსაც უქმნის პრობლემებს.

მიმაჩნია, რომ სააკაშვილი შეეცადა, გამოეყენებინა ირანი საერთაშორისო საზოგადოების დასაშანტაჟებლად - საუბარი უვიზო რეჟიმის შემოღებაზე ერთდროულად როგორც ირანთან, ასევე ევროკავშირის ქვეყნებთან, დიდი უპასუხისმგებლობაა. თუმცა ამის მიუხედავად მიმაჩნია, რომ საქართველომ, ისევე როგორც დანარჩენმა მსოფლიომ, უნდა მოაგვაროს ურთიერთობები ირანთან, რაც წარმოადგენს აუცილებელ პირობას კავკასიის რეგიონში მშვიდობისა და კეთილდღეობის დასამკვიდრებლად და არსებული პრობლემების გადასაწყვეტად.

- რა როლი შეიძლება შეასრულოს ირანმა კავკასიის რეგიონში?

ნინო ბურჯანაძე: კავკასია ძალიან რთული რეგიონია და მასში შემავალ ყველა ქვეყანას შეუძლია დიდი როლი შეასრულოს რეგიონის განვითარების საქმეში, მათ შორის, რა თქმა უნდა, ირანს.

ბევრი რამ არის დამოკიდებული აგრეთვე რეგიონის მოსაზღვრე ქვეყნებზე – რამდენად შეძლებენ ისინი შეხების წერტილების მონახვას მშვიდობიანი, სტაბილური და მეტად სამართლიანი კავკასიის ინტერესებში.

- დიდი მადლობა საინტერესო პასუხებისთვის.

საუბარს უძღვებოდნენ: კონსტანტინე ჩიკვილაძე, გულბაათ რცხილაძე

სპეციალურად Georgiamonitor-ისთვის

თემატური სტატიები
პარტნიორები
"სკივრი"